Okładziny ceramiczne

17 lutego 2012 09:37:02 | Piotr Cybulski

Drukuj | A A A

Elementy ceramiczne są bardzo powszechne w budownictwie. Wykonuje się z nich pokrycie dachu, warstwy konstrukcyjne ścian, elementy ozdobne itp. Obecnie jednak wykonanie ściany z cegieł jest związane z dużym nakładem pracy, a końcowy efekt pod względem konstrukcyjnym nie jest najlepszy. Dlatego też najczęściej stosowane są bloczki z betonu komórkowego lub pustaki.

A co w przypadku, gdy planowaliśmy piękną elewację z cegieł, a konstruktor planuje wykonanie ścian z innego materiału? W tym momencie najlepszym rozwiązaniem jest wykonanie warstwy elewacyjnej ściany za pomocą elementów ceramicznych. Są to płytki ceramiczne o różnych kształtach i wymiarach. Znajdzie się także płytka imitująca cegłę pełną bądź klinkierową.

Z czego?

Pojedynczym elementem elewacji jest płytka ceramiczna. Jej wymiar jest zazwyczaj zbliżony do wymiarów powierzchni bocznej cegły pełnej (250×65 mm). Element ceramiczny powstaje na skutek obróbki termicznej pod wysokim ciśnieniem. Dzięki takim zabiegom warstwa elewacyjna wykonana z takiego materiału będzie odporna na działanie wody, śniegu, wiatru czy uszkodzeń mechanicznych. Płytki ceramiczne są mocowane do ściany za pomocą odpowiedniej zaprawy. Między nimi wykonywana jest spoina wypełniona zaprawą.

Jak wykonać okładziny ceramiczne?

Dobre wykonanie elewacji z okładziny ceramicznej może wymagać pomocy doświadczonego specjalisty. Układanie płytek polega na ciągłym kontrolowaniu pionu i poziomu układanego elementu oraz na dokładnym wykonaniu zaprawy i spoin. Na wypionowanej i oczyszczonej warstwie ściany należy rozpocząć nanoszenie warstwy klejącej. Powinna ona być odpowiednio dobrana do rodzaju elementu ceramicznego. Na warstwie układamy okładzinę. Aby kolor elewacji był w miarę jednolity na całości powierzchni, zaleca się, by jednocześnie używać elementów z kilku palet. Płytki układać najlepiej od naroży ścian, jednak nie jest to jedyna zasada. Najważniejsze, by rozpoczynać od jednej krawędzi. Dzięki temu skutecznie uniknie się wprowadzenia do wzoru spoiny ciągłej przez kilka warstw płytek. Ceramiczne elementy można docinać, jeżeli tylko posiadamy odpowiednie do tego narzędzia. Podczas układania płytek warto uważać, żeby nie zabrudzić zaprawą warstwy zewnętrznej płytki. Może się okazać, że będzie ciężko ją wyczyścić. Do spoinowania przechodzimy w momencie, gdy wszystkie kształtki będą już umieszczone na swoim miejscu. Warstwę elewacyjną należy przez pierwszych kilka dnia chronić przed wpływami ze środowiska zewnętrznego. Tyczy się to przede wszystkim opadów, ale ochrona przed nadmiernym nasłonecznieniem jest równie ważna. Wykonywanie warstwy elewacyjnej przeprowadzane jest w temperaturze powyżej 5°C.

Dokonując zakupu, weźmy dodatkowy zapas materiału. Jest to ważne, gdyż w przypadku potrzeby wymiany kilku płytek może okazać się, że ten sam rodzaj materiału, ale z innej partii, charakteryzuje się trochę innym odcieniem. Także w hurtowni warto rozejrzeć się za elementami specjalnymi, takimi jak płytki ceramiczne wygięte pod kątem 90°. Nadają się one idealnie na kształtowanie wszelkiego rodzaju naroży. Istnieje wiele innych gotowych kształtek, które umożliwią bezproblemowe wykonanie wielu detali. Faktura płytki może być zarówno gładka, jak i chropowata. Jej dobór jest zależny wyłącznie od nas.

Płytka a wzór

Płytki elewacyjne można kłaść na wiele sposobów. Układanie ich w kolejności całkowicie losowej nie daje najładniejszego efektu. Dlatego warto zastanowić się, jaki wzór dobrać – ułatwi to na pewno wykonanie elewacji. Wyróżnić można kilka typowych sposobów układania elementów ceramicznych.

  • Wiązanie blokowe – ściana składa się z elementów o dwóch długościach. W jednej warstwie układa się elementy krótsze, natomiast w drugiej znajdują się dłuższe. Sposób ich mijania jest taki, by spoina pomiędzy dłuższymi elementami znajdowała się nad osią symetrii krótszego elementu.

Rys. 1 – Wiązanie blokowe

  • Wiązanie gotyckie – składa się z jednej powtarzającej się warstwy. Jest ona złożona z kształtek długich i krótkich ustawionych na przemian. Wiązanie układa się tak, aby krótsza spoina między krótką a długą cegłą była w osi symetrii krótszej kształtki ceramicznej z sąsiedniej warstwy.

Rys. 2 – Wiązanie gotyckie

  • Wiązanie wedyjskie – składa się z jednej powtarzającej się warstwy. W jednej warstwie zachowany jest powtarzalny ciąg elementów składający się z dwóch sąsiadujących ze sobą długich elementów i jednego krótkiego, do nich przylegającego. Spoina pomiędzy długimi elementami powinna znajdować się nad środkiem symetrii krótkiego elementu występującego w sąsiedniej warstwie.

Rys. 3 – Wiązanie wedyjskie

  • Wiązanie krzyżowe – składa się z dwóch powtarzalnych warstw. W jednej z nich ustawione są elementy krótkie, natomiast w drugiej znajdują się wyłącznie kształtki długie. Ustawienie poszczególnych warstw względem siebie jest takie, aby środek symetrii co trzeciego krótkiego elementu pokrywał się z środkiem symetrii elementu długiego.

  • Wiązanie wozówkowe – składa się wyłącznie z warstw wypełnionych elementami o jednej długości. Mijają się one ze sobą w sposób schodkowy. Długość nachodzenia na siebie elementów powinna być większa niż 1/3 ich długości.

 

Rys. 5 – Wiązanie wozówkowe